Jan Nepomucen Łoś (1860-1928), polski językoznawca, historyk literatury, edytor. Studia slawistyczne w Petersburgu, a także w Paryżu, Fryburgu Bryzgowijskim, Lipsku i Berlinie. 1902 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1923-1924 rektor. Współredaktor m.in. Języka Polskiego i Rocznika Słowiańskiego. 1907 członek Akademii Umiejętności oraz m.in. rosyjskiej i bułgarskiej Akademii Naukowej, czeskich i ukraińskich towarzystw naukowych.

Autor ważnej w dziejach językoznawstwa Gramatyki polskiej (tom 1-3, 1922-1926). Prowadził wieloletnie prace nad Słownikiem staropolskim. Opublikował również Początki piśmiennictwa polskiego (1922). Wydawca wielu cennych tekstów staropolskich. Prace wersologiczne, np. Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju (1920). Uczestniczył w reformowaniu pisowni polskiej zainicjowanym przez Polską Akademię Umiejętności w 1917.