Łoś jest największym z jeleniowatych i zamieszkuje tereny wysunięte najbardziej na północ. Jest wysokonożny, jego ciało ma długość 2.4-3.1 m, a wzrostem przewyższa największe konie wierzchowe. Średnia masa ciała wynosi 500 kg. Samice ważą na ogół o 25% mniej od samców.

Od kwietnia do listopada samce noszę wspaniałe, pełne poroże. W lipcu i sierpniu ocierają rosochy o drzewa, aby zetrzeć miękką skórę (scypuł), którą pokryte jest rosnące poroże. Rosochy nabierają wówczas pięknego odcienia. Łoś gubi poroże pod koniec okresu rui.

Łoś ma małe oczy, długie uszy przypominające uszy muła, szeroki pysk oraz wystającą, wydłużoną i wyjątkowo ruchliwą górną wargę. Łoś ma 32 zęby. Jego węch i słuch są bardzo dobrze rozwinięte. Wiele łosi ma rodzaj brody, która widziana z profilu przypomina brodę kozła. Szyja jest krótka, pokryta obfitą kryzą (kądzielą), Boki są płaskie, zad niski i raczej szczupły, o krótkim ogonie (5-10 cz), bardzo kosmatym. Wszystkie te elementy nadają łosiowi ciężki wygląd. Jak wszystkie przeżuwacze, łoś ma żołądek złożony, zbudowany z czterech części (żwacz, czepiec, księgi, trawieniec), umożliwiający odpowiednią fermentację pokarmów i przeżuwanie.

Łoś jest dobrze przystosowany do surowych terenów. Na długich kończynach swobodnie przekracza leżące na ziemi drzewa i zaspy śnieżne, które odstraszyłyby sarnę lub wilka. Dwie szerokie racice mają długość ponad 18 cm i są dobrze przystosowane do miękkich, bagnistych okolic. Biegnący łoś może osiągnąć prędkość 60 km/h. Po wiosennym linieniu jego sierść jest długa i gładka. Na zimę staje się falista i bardziej gęsta, z wełniastym, rzadkim podszerstkiem.

Byk łosia jest nieco agresywny w okresie rui, podobnie jak broniąca młodych samica. Mimo to łosie są z pewnością najspokojniejszymi zwierzętami spośród jeleniowatych. Najbardziej lubi też wodę - poruszając kończynami, potrafią przepływać szerokie rzeki.